Verslag keuring Brazilië 2013

Op uitnodiging van de organisatie van de Braziliaanse kampioenschappen kleur-en postuurkanaries de FOB , en op verzoek van het bestuur van de OMJ als onderdeel van de COM door de heren Pierre Groux en Roberto Rossi vertrokken Johan van der Maelen en ondergetekende op 13 juli voor onze reis.

Het doel was vooral gelegen in het feit om tijdens keuringen onderlinge interpretaties van de standaard via keuren van de vogels te ondergaan met het oogmerk om tot een mogelijk dezelfde uniforme keuring te komen binnen de  COM, zowel als in Europa als in Zuid Amerika. In dit kader komen er ook Zuid Amerikanen keuren bijv op Reggio Emilia en op de wereldshows. Tevens werden wij opgenomen in de commissie voor het beoordelen van het opnemen in het COM vraagprogramma van nieuwe kleuren c.q. mutaties.

Het kweekseizoen voor kanaries, en dus ook het tentoonstellingsseizoen liggen in Brazilië respectievelijk van augustus tot februari en van mei tot eind juli. Erg opmerkelijk is ook het feit dat veel vogelliefhebbers erg veel kanaries kweken. De meeste liefhebbers zitten al vaak aan meer dan duizend jongen, met uitschieters erbij tot achtduizend kanaries! Wel moet er met nadruk worden bij gezegd dat de door ons gesproken en ook bezochte liefhebbers nauwelijks in hun leven een kooi hebben schoongemaakt en het daar zeer goedkope personeel alles regelt  m.b.t. de huisvesting en verzorging. Slechts het koppelen van de ouderdieren is denk ik hun belangrijkste taak.

Na een vlucht van 12 uur ,werden we keurig met een taxi van het vliegveld opgehaald. Dwars door Sao Paulo, een metropool van 18 miljoen inwoners, kwamen we bij ons hotel  in de plaats Itatiba aan, een rit van ongeveer anderhalf uur. De reden dat juist daar de show werd gehouden komt door het simpele feit dat 60 procent van alle, overigens in eigen beheer gefabriceerde ringen in een straal van 400 kilometer worden verdeeld. De meeste mensen wonen vooral aan de kust van dit immens grote land, hoewel er bussen waren die 2500 km hadden gereden! De afstand van Sao Paulo naar bijvoorbeeld Rio is ongeveer 500 kilometer in misschien ook wel een van de weinige landen in de wereld waar

geen spoortreinen rijden. Al het vervoer gaat overigens op prima ruime wegen ,althans aan de kust, per auto ,veelal op biogas gemaakt uit o.a. suikerriet.

De volgende morgen werden wij tijdens het ontbijt in het hotel welkom geheten door de president, en grote man achter deze immense organisatie Luiz Fernando Fachini Beraldi.

Voorts waren er vanuit Europa aanwezig  Ramon Sanz uit Spanje, en de president van de keurmeesters Om 8.30 kwamen we aan in de tentoonstellingshal, een prachtig speciaal gebouw volledig ingericht en gebouwd om tentoonstellingen te houden, en volledig in eigendom van de organisatie! Beraldi gaf ons een rondleiding, waarbij de schellen van onze ogen vielen zoals hier alles op orde was. De bovenverdieping ,bereikbaar via marmeren trappen, was erg mooi ,en ingericht met verschillende grote vergaderzalen en kantoren waar de 9 vaste medewerkers hun intrek hadden. Hier kon je al direct merken hoe perfect deze organisatie is. Overal straalde klasse uit.

Vervolgens bezochten we de bijgebouwen, een voor de ringenfabricage, en een volledig ingericht gebouw voorzien van de meest moderne laboratorium inrichting waar 10 dierenartsen werkzaam waren tijdens de show. Alle vogels, die maar even uit conditie leken werden direct opgevangen een kregen veterinaire hulp. Van de dode vogels werden alle organen gehaald en in potjes met formaline bewaard, vervolgens opgestuurd naar speciale labo s waarna de liefhebber thuis een volledig rapport krijgt toegestuurd. Daarna bezochten we de ringen- en eindcontrole van de prijswinnende vogels, dit was onvoorstelbaar. Alle prijswinnaars werden in een speciale donkere kamer met speciale lampen onderzocht op mogelijke behandeling met chemische middelen. Met microscopen werden bijvoorbeeld de veren, zoals de maskers bij mozaïeken nagekeken op mogelijk

frauduleus scheren enz.

Hierna bezochten we de showhal, waar ruim 20000 kanaries in wedstrijd aanwezig waren, waarvan 5000 postuurkanaries. Als een niet echt specifiek kenner van postuurvogels viel mij de grote hoeveelheid grote gefriseerde rassen en de grote aantallen prachtige witte glosters op. Luiz vertelde dat 3 weken ervoor er 20000 exoten en parkieten waren geweest. Verder zei hij dat je slecht 1 stam mag inzenden en maximaal 2 enkelingen per kleurslag. Ook moeten alle ingezonden vogels minimaal 88 punten op een andere wedstrijd hebben behaald om ingeschreven te mogen worden. Let wel in Brazilië wordt niet met punten gesmeten en is 90 punten een absolute kampioen..

Tijdens de gehele 10 dagen dat dit spektakel duurde werden alle vogels door een ingehuurde groep van 80 medewerkers ongelofelijk verzorgt. Er waren speciale karren voor voer, water en onderlegkarton, bodembedekking. Elke kooi kreeg dagelijks vers water, zaad, eivoer in een snoepbakje (mais )en werd om de dag van een nieuw onderlegkarton voorzien.

Vervolgens werd er kennis gemaakt met de ongeveer 25 Braziliaanse kleurkanariekeurders  die al volop in actie waren. Alle tentoonstellingskooien waren, eigendom van de organisatie, geheel open en gegalvaniseerd. De open showkooien geven vooral van de rug  van de vogels, die overigens opvallend rustig zijn, een zeer goed beeld,

maar zijn veel lastiger voor de beoordeling van de flanktekening. De eerste dag hebben Johan en ik vooral toegekeken op welke manier, overigens op deze COM show, waar dus dezelfde standaard als wij in Europa, de vogels werden beoordeeld. Hieruit bleek dat de interpretatie op sommige vlakken mank ging ten opzichte van onze werkwijze. De overigens zeer goed opgeleide deskundige keurmeesters en hun zeer sympathieke houding zonder geldingsdrang zou een voorbeeld voor vele van ons in Europa kunnen  zijn. Alle vogels werden per groep of reeks in totaliteit op speciale tafels neer gezet. Overigens waren in praktisch alle klasse een groot aantal vogels aanwezig, voor ons ook een fantastische ervaring en leerschool. Steeds met 3 of meer keurders werd er geschoven met de kooien, waarbij de beste vooraan werd gezet. Door dit systeem waarbij alle vogels direct op tafel komen, en ze dus ook allemaal door minimaal drie keurders worden gezien zorgt ervoor dat het praktisch onmogelijk is dat een goede vogel wordt gemist! Vervolgens wordt er van de beste 2 vogels of de beste 2 stammen op EEN keurbrief slechts  punten gegeven aan deze vogels, waarbij nog wel nummer 3 en 4 en soms zelfs nummer 5 en 6 slechts als kooinummer worden opgeschreven. Deze worden dan als respectievelijk nummers 3, 4, 5  tot maximaal 6 met een rozet kaartje op de kooi aangeduid. Dit weer afhankelijk van de kwaliteit  en grote van de reeks. Ten slotte kwam een van de drie supervisors nog zeer serieus kijken naar de wijze van keuring en mengde zich vaak in de uitslag, waarbij in nogmaals goed overleg de keuring verliep.

De 15000 kleurkanaries waren in vier en een halve dag gekeurd . Vermeldingswaardig is nog dat  bijna alle aanwezige keurders veel vogels op de wedstrijd hadden,en dit via de super organisatie zo werd georganiseerd dat wanneer de eigen vogels aan de beurt waren de desbetreffende keurder wegging. Dit zogenaamde verkorte keuren wordt niet op onderlinge wedstrijden toegepast,en krijgen alle vogels op gewone tentoonstellingen een keurbriefje.

De volgende keur technische zaken vielen ons enorm op en zouden in de toekomst aanleiding moeten zijn tot onderling overleg, waarbij ik met nadruk moet zeggen dat er natuurlijk maar EEN COM standaard is maar waarbij de Braziliaanse denkwijze lang niet altijd onlogisch is ,en misschien wel door ons een en ander moet worden aangepast. De wijze van keuren is praktisch geheel gericht op de rug van de vogels, waarbij flanktekening niet of nauwelijks wordt bekeken bij vooral vogels uit de agaat en isabel reeks. Er wordt bij deze series gelet op zo fijn mogelijke onderbroken bestreping wel vanaf de snavel. Dit staat erg in contrast met Europa, waar de flankbestreping essentieel is ,en volgens mij de standaardeis. Bij vogels uit de zwart en bruinserie wordt gezocht naar vogels met maximale melanine waarbij gekeken wordt naar exemplaren waarbij de rug helemaal dicht loopt ,en er dus van banen, zoals onze standaard voorschrijft geen sprake meer is. De prijs winnende vogels zijn bijvoorbeeld  in de zwartserie praktisch helemaal zwart. Overigens wel erg mooi om te zien! Ook even tussendoor realiseer ik mij nu hoe zwart de onyxen waren, echt volledig zwart als een zwarte merel, en hoe wij als Europeanen deze kleurslag volledig naar de knoppen hebben geholpen omdat bij ons de ondergrond veel te licht is. Bij de nieuwe kleuren vielen vooral de bruin opalen op die in alle drie de grondkleuren ook echt bruin waren t.o.v. bij ons bijvoorbeeld bij de zilverbruin opalen die grijs zijn. Ook de zogenaamde magno, een opaal met ongelofelijk veel melanine werd daar veel gezien. Mogelijk zal Johan hier wel een apart stukje over schrijven. Voorts werd erg streng gelet op het mozaïek factorig zijn bij pigment vogels, deze werden bij de minste intensiviteit op de vleugeltoppen onmiddellijk  achteraan geplaatst. Een ander aandachtspunt was dat veel gepigmenteerde mozaïeken doorgekleurde, rode vleugel en staartpennen hadden, wat bij ons niet wordt toegestaan en in Brazilië sinds kort is ingevoerd. Ook dit is bij ons in Geel tijdens de vergadering door Gilbert van den Borre weleens besproken. Let wel dit geldt alleen bij de gepigmenteerde mozaïeken. Ook bij de grondkleur geel, bij zowel de gepigmenteerde als vetstof vogels viel het op dat praktisch alle vogels op de grens of vooral bij de vetstof gele kanaries over de grens van zuiverheid van tint waren. Dit fenomeen wordt vooral veroorzaakt door het feit dat alle vogels daar met mais worden gevoerd.

Na de keuring werd door Rossi een 20 tal geel intensieve vetstof vogels op tafel gezet, waarbij iedere keurder op een papiertje de beste en slechtste moest aanwijzen. Alle Brazilianen kozen voor een ongelofelijk doorgekleurde erg warme vogel, terwijl Rossi en ik voor een lemon gele vogel als beste gingen, die juist door de Brazilianen als slechtste uit de bus kwam. Johan koos voor de middenweg, en hoe meer ik erover nadenk ,hoe meer ik Johan dan kan volgen in zijn redenatie en misschien wij in Europa ons wel moeten aanpassen! Natuurlijk zul je begrijpen dat dit tot een behoorlijke discussie kwam met de Braziliaanse keurders.

Na de keuringsdagen werd de volgende morgen de URUCUM, de kanarie met de rode bek als mogelijk nieuwe kleurslag ter beoordeling voorgezet. Volgens de regels van de COM moet een mutatie 3 jaar worden beoordeeld door een speciale commissie tijdens de wereldshow. Omdat Brazilië verreweg de grootste COM show van zuid Amerika heeft, geldt dat dit hier gebeurd. Dit jaar was het laatste derde jaar. De Urucum laat net een beetje vergelijkbaar, maar dan in de melanine als bij de kobaltkanaries een veregalisatie van de schimmel zien, waarbij de vogels duidelijk verschillen met een rood schimmel of rood ivoor schimmel. Dit geldt natuurlijk niet bij de intensieve exemplaren.Met nog 2 keurders kwamen we onafhankelijk van elkaar duidelijk aan voldoende punten om de getoonde vogels,1 stam en 5 enkelingen positief te beoordelen ,waardoor de definitieve erkenning is voltooid. De kwekers (zie foto s bij de kanarioloog Frans Begijn) waren zeer emotioneel. Achteraf bleek dat deze volgens aanvankelijk zeer kwetsbaar waren geweest in de opgroei ,en slecht dankzij enorm doorzetten nu tot aanvaardbare aantallen te kweken zijn.

Met dank voor de geweldige ontvangst en verzorging door Beraldi en zijn medewerkers hebben we een voor ons onvergetelijke dagen mogen beleven, en hebben een schat van ervaring opgedaan die we zullen proberen zo veel mogelijk te delen bij onze respectievelijke organisaties.

 

Sjaak de Jong en Johan Vermahlen

Augustus 2013

 

Maurice de Jong
.